🔎مطالعات علمی نشان میدهند که:
انزوای اجتماعیِ واقعی، یکی از عوامل موثر و مستقل در افت عملکرد شناختی محسوب میشود؛ حتی در شرایطی که افراد احساس تنهایی نداشته باشند.
در یک مطالعه گسترده که بر روی بیش از ۳۰ هزار سالمند انجام شد:
نتایج حاکی از آن بود که افرادی با سطح پایینتری از تعاملات و تماس اجتماعی، با سریع بیشتری دچار کاهش عملکرد شناختی شدند.
انزوای اجتماعی به چه معناست؟
انزوای اجتماعی به وضعیتی اطلاق میشود که فرد از نظر عینی، سطح پایینی از تعاملات اجتماعی را تجربه میکند. این وضعیت میتواند شامل
⏺کاهش معاشرتهای بینفردی
⏺عدم عضویت در گروههای اجتماعی
⏺مشارکت نداشتن در فعالیتهای جمعی یا مذهبی باشد.
🔎شواهد پژوهشی نشان میدهد که این مولفهها ارتباطی مستقیم و معنادار با سلامت مغز و عملکردهای شناختی دارند.
تنهایی و انزوای اجتماعی یکسان نیستند.
تنهایی، یک تجربه ذهنی و ادراکی است؛
درحالیکه انزوای اجتماعی، به کاهش عینی تعاملات و روابط اجتماعی اطلاق میشود.
🔎یافتههای پژوهشی نشان میدهند که انزوای اجتماعی نه صرفا احساس تنهایی، بهطور مستقیم با افزایش خطر زوالشناختی مرتبط است.
این اثر برای چه کسانی است؟
این ارتباط محدود به گروه خاصی نیست.
🔎مطالعات نشان میدهند که اثر انزوای اجتماعی بر سلامت شناختی در:
⏺زنان و مردان
⏺همه نژادها و قومیتها
⏺همه سطوح تحصیلی مشاهده میشود.
بنابراین، انزوای اجتماعی یک عامل خطر همگانی محسوب میشود.
بیماری آلزایمر به عنوان، شایعترین علت زوال شناختی، درحال حاضر درمان قطعی ندارد؛
اما پیشگیری و کاهش خطر آن امکانپذیر است.
تعاملات اجتماعی موثر، نقش محافظ عصبی ایفا میکنند. ایجاد و تقویت فرصتهای تعامل اجتماعی، علاوه بر ارتقای سلامت روان، به حفظ عملکرد مغز و کاهش خطر افت شناختی کمک میکند.
مغز، تنها نمیماند.
اگر برای ارتباط، تعامل و مشارکت اجتماعی فرصت ساخته شود.
📑منبع:
https://neurosciencenews.com/social-isolation-cognitive-decline-30058/
•گردآورنده محتوا: شیما اورعی
کارشناسی ارشد روانشناسی شناختی
